DZIEŃ Z ŻYCIA POJEDYNCZEGO RODZICA

NIEDOSKONAŁOŚĆ. To pierwsze słowo, które w tym momencie mojego życia przychodzi mi do głowy. Taka niedorobiona, rozmoknięta ciepła zima z pewnością nie jest moją ulubioną porą roku. Czuję się i wyglądam dokładnie jak ta pora roku. 

taka metafora

Nie mogę spać, nie mogę się skupić, litery książki stają się niewidzialne i zamiast czytanej historii widzę własne myśli. Nie interesuje mnie telewizja, polityka męczy duszę, a sport osłabia zamiast dodawać sił. Dużo jem, jakbym szykowała się do zimowego snu, a przecież wiosna puka do drzwi.Codzienne obowiązki wykonuję rutynowo, nie wkładam w nie serca, zaangażowania, nie rozwijam się. 
Samotne macierzyństwo mi ciąży. Patrzę na swoje siedmioletnie dziecko i z każdym jej nie wypowiedzianym sekretem widzę jak pęka pomiędzy nami nic porozumienia. Moja córeczka rośnie, dojrzewa, usamodzielnia i robi pierwsze kroki w kierunku szerokiego świata. Towarzysza jej ogromne emocje, z którymi ona i ja niestety czasem też nie dajemy sobie rady. Słowa między nami stają się coraz większe i cięższe, czasami na koniec trzaskają drzwi. Nie naciskając, nie narzucając się ze swoją życiową mądrością pozwalam jej iść, równocześnie boją się, że ja stracę. 

Wieczorem kiedy Dziewczynka już śpi, mam czas dla siebie. No właśnie, najczęściej tylko dla siebie, bo nie mam komu go dać. Powinnam się cieszyć wolnością, powinnam pisać do was, mogłabym czytać nocami, delektować się winem, oglądać filmy, wziąć aromatyczną kąpiel, pójść na spacer. Ale nie chcę już sama ... Najczęściej patrzę jak moje dziecko śpi. Wygląda wtedy jak aniołek, jak elf z Nibylandii, a nie jak Basia w koszulce w paski czy Mała Księżniczka. Jest wtedy taka spokojna, cicha i obłędnie pachnie małą Niną sprzed kilku lat. Wącham i czuję jak lęk o nią, o naszą relację ustępuje miłości, która najpierw zalewa moje serce, a potem oczy. Przytulam ją i zasypiam.